Saosećajna muzika, zaodenuta olujno-emocionalnom lirikom, čini “Don’t it make you want to go home” besprekornim albumom od prve do poslednje note. Ako mu se prepustite čista srca, sledi slušanje prožeto žmarcima


Piše: Nebojša Cvetković


 

Tri sjajna muzičara sa već izgrađenim autorskim indentitetom iza sebe – pevačica Ivana Smolović stvarala u bendovima Ika i Intruder, gitarista Marko Ćebić u Mothership Orchestru, i Vladimir Marinović, pevač i gitarista u Ventolinu – pre šest godina razvili su zastavu grupe “On tour” i krenuli na put novog muzičkog hodočašća na kojem su nedavno došli do svog trećeg samospoznajućeg odredišta simboličnog naziva “Don’t it make you want to go home”.

On tour – bend koji ne mari za trendove

On tour 1I dalje duboko uronjeni u sebe, u svojoj iskonskoj potrebi za introspekcijom, bez prevelike želje da rezultat bude opšte prihvaćen, “On tour” su u svojoj doslednosti i ovaj put isporučili 12 novih pesama, koje u punom kapacitetu potvrđuju njihov status benda sa specifičnim senzibilitetom koji uopšte ne mari za trendove.

Ma koliko takav odnos izgledao besmislen u zemlji u kojoj žive i stvaraju, fakat je da ne postoji iole značajniji regionalni muzički portal koji novembra prošle godine izašli album “Don’t it make you want to go home” nije uvrstio u listu najboljih prošlogodišnjih ostvarenja. Upravo to nam govori da njihova autorska percepcija (sve pesme potpisuju kao zajednički rad) dalekosežno prevazilazi intimističko-prijateljske domete samodopadnosti u okviru omiljenog amerikana žanra u čijim “on the road” muzičkim cipelama zapravo stvaraju.

Pulsirajuća melanholija

Već u prvoj pesmi, na tragu magije stvaralaštva jednog Krisa Kristofersona, ”Is your heart set on loving me, baby” koju su u duetu otpevali Ivana i Vlada, daju nam jasan ram onoga što nas očekuje: pulsirajuća melanholija obojena mandolinom, akustičnom gitarom i nostalgičnom usnom harmonikom koja žudi za povratkom u toplinu negde na putu izgubljenog doma. Rok mitologija sa svojim kompletnim sazvežđem je tu: nepregledni putevi, kamioni, potraga za slobodom, slomljeno srce, očajanje, prolaznost svega, pokajanje, tugovanje za mestom što zove se dom.

Razoružavajući hit singl spot “Lorries and trucks” prava je ilustracija toga. Nakon slušanja ove pesme, imate potrebu da spustite dugo godina nameštani gard za odbranu od sveta i nimalo se ne postidite suze u dnu oka.

“Back road”, naredna pesma na ovom albumu koju potpisuje i peva Vlada Marinović, negde je na pola puta između Dilana i Janga, sa krajnjim ishodištem nečega što zove se ni manje ni više do Džoni Keš nasleđe.

Ne pamtim da je neko sa ovih prostora bio tako blizu auri vanvremenskog albuma iz 1988. godine Cowboy Junkies-a “The Trinity Session” kao “On tour” u obradi pesme “Cry with no reason” Milutina Petrovića koji, btw, potpisuje njihove spotove.

Spiritualni povratak kući

Slede ništa manje očaravajuće: “Gun”, “My little girl”, sjajna poput samog svog naziva “Secondhand saints”, a izdvojio bih i “Safe way home”.

Sve troje članova “On tour” ljubav prema svedenom akustičarskom zvuku boje kompletnom paletom ličnih emocija, u čijem zvučnom miksu je najkoloritniji sastojak dramatično zavodljivi glas Ivane Smolović. Sanjiva tananost njenog vokala stvara magiju veličanstvenog i plemenitog sveta večito neprilagođenih na svom spiritualnom povratku kući.

Saosećajna muzika, zaodenuta olujno-emocionalnom lirikom, čini “Don’t it make you want to go home” besprekornim albumom od prve do poslednje note. Ako mu se prepustite čista srca, sledi slušanje prožeto žmarcima.